‘Want wat heb jíj nou helemaal bereikt?’

‘Want wat heb jíj nou helemaal bereikt?’

Sommige auteurs worden gevraagd door niet één, niet twee, maar acht boekhandels, tien radiostations en krijgen tien interviews in kranten. En geloof me als ik ze zeg dat ik het ze hartstikke gun (maar mezelf nog net iets meer), maar het laat me wel wat beseffen: misschien ben ik een beetje een loser.

Bij anderen lijkt het zo simpel

Kijken naar wat je niet hebt

Ik ben van nature iemand die kijkt naar anderen. Naar hun roem en succes, terwijl ik fluister dat ik dat ook wil. Die een beetje afgunstig is. Niet zo erg dat ik de betreffende schrijver vervolgens boze tweets ga sturen of haatmail. Ik denk dat ik een gezonde dosis afgunst heb. Het doet me wel aan mezelf en mijn vermogens twijfelen.

Want waarom kan ik dit niet? Waarom kan ik mijn shit niet bij elkaar krijgen en ook zoiets doen? Is het omdat ik een introvert ben? Of misschien omdat ik gemberthee drink. Bij anderen lijkt het zo simpel (al is het dat vast niet), maar mij lukt het op de een of andere manier nooit.

Dat rare spook

Net als dat ik nooit echt gezien word. Als kind was ik al te onzichtbaar en vandaag de dag ben ik dat nog steeds. Mensen kennen me wel, maar hebben tegelijkertijd geen idee wie toch dat ‘rare spook’ is dat hier rondloopt. En dat zorgt er altijd voor dat ik mezelf een beetje een loser vind. Misschien is het teveel de slachtofferrol, ik weet het niet. Maar eerlijk: iedereen denkt dit toch weleens? Iedereen is toch weleens jaloers?

Dan gaat het stemmetje in mijn hoofd los en roept dat ik niet kan schrijven, dat ik maar een intens lelijke muts ben, dat ik niets kan, dat het geen wonder is dat mensen me niet kennen. Dat allesvernietigende stemmetje dat ze zelfvertrouwen noemen.

Selfpublishing boeken zijn puur en puur slecht natuurlijk, dat weet iedereen.

Maar misschien kan ik ook wel wat

Toen ik ervoor koos om zelf mijn eerste boek Ongetemd (boeken, in de toekomst, al hoop ik ze niet allemaal zelf uit te gaan geven) uit te geven, wist ik heus wel dat 5 uur live en Koffietijd! niet aan zouden kloppen en had ik niet verwacht uberhaupt op te vallen bij De Wereld Draait Door.

Want selfpublishing boeken zijn puur en puur slecht natuurlijk, dat weet iedereen. Ook verwachtte ik echt geen medewerking van de boekhandel hier in het dorp (ik zal geen namen noemen, maar ik kom niet graag bij de betreffende boekhandel omdat ze zich te goed voelen voor alles behalve literatuur) en ben ik blij dat heel veel lieve lezers het wel heel goed vonden. Zo goed dat ik veel sterren kreeg en dat mensen me aanraden aan anderen. Uiteindelijk doe ik het voor de lezers.

En ja, ik heb dingen bereikt. Misschien heb ik nog geen bestseller geschreven en ben ik nog steeds dik en een autist, maar ik heb lezers bereikt. Mijn boek hoorde bij de beste vier van de Indie Awards (en was er door mijn boek een discussie over dat er dit jaar 4 genomineerd moesten worden). Ik heb een boek geschreven en het van A tot Z zelf gedaan. Ik ben bezig met boek 2.  En ik heb angsten overwonnen.

En dan dit nog even

Soms zou het best leuk zijn als er landelijk aandacht van media zou zijn, net als wanneer je bij een reguliere uitgeverij zit. Alleen New Adult is geen hot item, want mensen vinden het nog steeds ‘seksboekies’. Zijn het absoluut niet. Erotische romans zijn dat, New Adult niet. Vijftig tinten grijs is het, De Deal niet.

Een goede New Adult is zoveel meer dan een seksboekie. Genoeg personages hebben problemen. Grote, heftige problemen, maar ook kleinere. Er zit seks in, maar doorgaans draait het niet om de seks. Het draait om dat zwangere meisje, om de jongen die het moeilijk vindt om lief te hebben, om het meisje dat zich niet geaccepteerd voelt in deze maatschappij.

En selfpublishing is niet hip, dus ik zit in niet één, maar twee lastige branches. Maar selfpublishing is niet per se slechter dan dat van de reguliere uitgever, echt niet. Ik heb pareltjes van boeken gelezen van mensen die het zelf gedaan hebben en draken van uitgeverijen.

Lees dit artikel met een flinke eetlepel humor. Zelfspot misschien wel. Ik kan ontkennen dat ik heus weleens jaloers ben en soms aandacht wil, maar waarom zou ik? I’m only human, after all.

Eén gedachte over “‘Want wat heb jíj nou helemaal bereikt?’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: