Zelfliefde: ik heb het (nog) niet

Zelfliefde: ik heb het (nog) niet

Self love, zelfliefde, het internet staat er op het moment vol mee. Blijkbaar zijn we erg druk bezig om te (leren) houden van onszelf. Niet zo gek in deze maatschappij waar je de billen van Kim Kardashian moet hebben en het gezicht van Doutzen Kroes. Dit is een behoorlijk persoonlijke blogpost en gaat voor de verandering eens niet over boeken of schrijven, maar over hoe ik tegen mezelf aankijk en over hoe hard ik misschien (waarschijnlijk) ben voor mezelf. En hij is iets langer dan gepland. Oeps, haha.

De laatste tijd deel ik heel erg weinig echt persoonlijke dingen. Misschien – waarschijnlijk – omdat ik daar een ander plekje voor heb op het wereldwijde web. Vaak vind ik ook niet echt dat het hier past, dat het niet goed is om hier te zetten. Maar iets over houden van jezelf, ja, dat zou hier kunnen passen. Ik heb overigens wel overwogen om het op mijn andere blog te zetten, maar het voelde goed om het ook hier te delen. Juist hier. Omdat mijn andere blog een stuk rustiger is – en dat is niet erg, dat is een beetje de bedoeling.

Perfecte taarten
Bovendien moet je ook de perfecte student, collega en moeder zijn. Je moet een hele goede carriere hebben die niet van 9-5 duurt, maar daarnaast moet je nog de mooiste taarten bakken voor de verjaardag van je zoontje die vier wordt. En als je dat niet bent voelt het als falen. Als je taarten ineenstorten, ben je een slechte moeder.

Nu weet ik natuurlijk niets af van het bakken van taarten, het opvoeden van kinderen of van carrieres die minstens 70 uur in de week innemen. Maar self love weet ik heel veel. Of eigenlijk: heel weinig.

Een onvoldoende op het rapport
Er zijn best dagen dat het best oké gaat, dat ik mezelf net een 5 geef, maar er zijn veel meer dagen dat ik een 2, 3 scoor op mijn schaal. Als de liefde voor mezelf een rapportcijfer zou krijgen, zou het een onvoldoende zijn en zou ik zakken voor mijn centraal schriftelijk.

Ik ben altijd al onzeker geweest, want ik viel buiten de boot op zoveel vlakken. Mijn autisme zat me in de weg en ik ben al mijn hele leven stevig tot dik. En als mensen om je lachen daarom of grapjes maken, dan is dat nou niet echt goed voor je zelfvertrouwen. Al mijn hele leven wil ik er schijt aan hebben en hoewel het steeds beter gaat, ben ik er nog lang niet en weet ik eerlijk gezegd ook niet of het me ooit wel gaat lukken. Ik weet niet of ik ooit zoveel van mezelf ga houden dat ik kan zeggen: ja, nu ben ik goed.

Ik heb jaren gedacht dat ik te lelijk was om ook maar iets te kunnen krijgen als ik in de spiegel keek.

Ik heb jaren spiegels gemeden, omdat ik er gewoon niet in kon kijken, want ik haatte mezelf. En die haat kan heel diep gaan. Ik zag een lelijk en walgelijk schepsel, een gedrocht, een monster. Mensen konden wel roepen: ‘iedereen is mooi’, maar ik geloof(de) er niet in. Ik geloof(de) ze niet, het gold (en geldt) niet voor mij. Ik heb jaren gedacht dat ik te lelijk was om ook maar iets te kunnen krijgen als ik in de spiegel keek en nog steeds denk ik dat weleens. Dat ik niet gelukkig mocht zijn omdat ik geen maatje 36 heb.

Het gekke is dat ik verwachtte dat het weg zou gaan toen ik twintig kilo afviel, maar toen vond ik mezelf misschien nog wel lelijker dan nu. Misschien omdat ik er nog meer mee bezig was. Constant in mijn hoofd zat na te rekenen en baalde als ik op een dag meer vocht vasthield.

Vier repen als ontbijt
Inmiddels is mijn hoofd oké, maar verder dan dat vind ik nog steeds niet fijn om in de spiegel te zien en het kan mijn hele dag verpesten. Want mooi vind ik mezelf nog steeds niet en ik kom nog steeds niet boven die 5 uit, maar het is al meer dan het ooit was. Ja, ik ben dik. Ja, ik heb benen die harder gloeien dan glow-in-the-dark. En nee, ik eet geen drie chocoladerepen als ontbijt, maar vier. Maar ik weet nu wel dat ik net zo goed recht heb op geluk, dat ik net zoveel recht heb op geluk als iemand die helemaal zen is met zichzelf. Alleen dat zien te bereiken… dat is een hele klus. Een fotomodel word ik niet, maar misschien wel wat minder hatelijk naar mezelf toe.

Mijn lichaam doet wat het moet doen, is gezond (voor zover ik weet), dus waarom ben ik er dan niet tevreden mee? Het voelt niet eerlijk naar de mensen die een lichaam hebben dat niet goed functioneert, wat dan ook. Ik zou me zo niet moeten voelen, maar toch, toch voel ik me zo en ik doe mijn best om het minder te voelen, om tevredener te worden. Sorry, ik weet dat het oneerlijk is en ik doe mijn best.

Ik hoop dat ik minder hard word met de jaren dat ik oud word. Dat elk jaar ervoor mag zorgen dat ik mezelf iets minder niets vind, maar een beetje meer iets. Net zolang tot ik een heleboel ben.   

Eén gedachte over “Zelfliefde: ik heb het (nog) niet

  1. Dit is zo herkenbaar. Ik denk dat zelfliefde een van de belangrijkste dingen, maar daarmee ook een van de moeilijkste dingen is om naar te streven. Misschien helpt het om te weten dat je lang niet de enige bent die iedere dag deze strijd voert, en ik vind het heel dapper dat je hier op deze manier open over durft te zijn.
    Ik vind het ook heel moeilijk om positief of überhaupt neutraal naar mezelf te kijken, dus ik herken me helemaal in je verhaal. Maar zo lang we het maar blijven proberen komen we er uiteindelijk wel, denk ik, of in ieder geval ergens verder dan nu. Hou vol ♥️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: