Schrijfzondag: Bloeddorstig kreng 2

Schrijfzondag: Bloeddorstig kreng 2

Noah schudt zijn hoofd en wil nog wat zeggen als mijn telefoon gaat. Het liefste wil ik het negeren, maar als ik het nummer zie, neem ik toch op. Dat wordt niet slapen. ‘We hebben je weer nodig. Zelfde plek als altijd,’ klinkt er aan de andere kant van de lijn en dan hoor ik een klik, het teken dat er opgehangen is. Even kijk ik ernaar, alsof ik verwacht dat er nog iets gebeurt, maar als dat niet het geval is, zucht ik en grijp de messen weer. Noah kijkt zwijgend toe, terwijl ik alles verzamel. Twee dolken steek ik in mijn laarzen, drie aan mijn riem en eentje hou ik vast. ‘De plicht roept, broertje. Tijd om nog wat bloed te vergieten.’

Ik leun naar voren, haal mijn hand door zijn haar, gris de sleutels mee die ik net heb laten vallen en verlaat het huis. Exact vijf minuten ben ik binnen geweest. Tijd om de wereld weer een beetje beter te maken. Het is alles dat ik kan doen, dat ik verschuldigd ben aan Rosalie. En als bloed aan mijn handen de prijs is, dan betaal ik die.

Mijn vuist roffelt zacht op het hout van de blauwe deur. Soms ben ik weleens bang om er gaten in te slaan, zo verrot is de deur. Sam trekt hem open en zoals altijd laat hij even zijn ogen over mijn lichaam gaan. Alsof hij me niet net gezien heeft. Dan leunt hij naar voren en drukt een kus op mijn mond. ‘Hebben ze onze master killer weer nodig?’
Het enige dat ik doe is knikken en langs hem heen stap ik de donkere gang in. De geur van verrot hout en pis slaat in mijn gezicht en ik heb het vermoeden dat ik er nooit aan zal wennen. Mijn voetstappen echoden door de lege gang. Als ik dit in handen krijg, dan spendeer ik eerst geld aan het opknappen van dit krot. Of beter; ik verhuis alles naar een van de prachtige landhuizen buiten de stad.
Zacht klop ik op de deur aan het eind van de gang en dan, zonder op antwoord te wachten, smijt ik hem open. Ik zie nog net hoe iedereen omhoogschiet. Eva’s blauwe haren staan alle kanten op alsof ze net wakker is. In elk geval: Zo zien mijn krullen eruit. Dan hoef ik alleen maar even met mijn hoofd in de wc-pot te hangen om alles te poetsen. Caspars wenkbrauwen zijn duidelijk al een tijd niet geëpileerd en Avander knippert alleen maar elke seconde met zijn ogen. Wat hij altijd doet.
‘Fall.’ Avandar knippert nog twintig keer terwijl hij het zegt. ‘Welkom.’ Het woord gaat verloren in zijn zucht.
Eva en Caspar zeggen niets, ze staren alleen en ik wil ze het liefste een mep verkopen. Maar dat kan niet en dus stop ik mijn handen in mijn zakken, vuisten gebald. Ze slaan is het stomste idee ooit en daar ben ik me bewust van. Zeker als ik de boel ooit over wil nemen.
‘We hebben een opdracht voor je.’
‘Ik hoop dat het een goede is, want ik mis nu slaap. En ik hoop dat het de haast waard was. Jullie weten hoe ik ben als ik geen schoonheidsslaapje kan doen.’
Eva klikt met haar tong en laat een kleine lach zien. Serpent. ‘Het is het zeker waard.’ Op haar ellebogen leunt ze op de tafel en dan schuift ze een verzegelde envelop mijn kant op. Ik gris het razendsnel weg, bang dat ze het terug trekt. ‘Tien miljoen euro.’ Een van haar lange, blauwe nagels tikt op het papier. ‘Onze opdrachtgever wil per se jou. Blijkbaar snelt je reputatie voort.’
Bloeddorstige moordenaar. Fall is een bloeddorstige moordenaar die nergens voor terugdeinst en doet wat ze moet doen.

1
Volgende week lees je het slot! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: