Schrijfzondag

Schrijfzondag

Ik slik en schud wild mijn hoofd in een poging om het te ontkennen. Het kan gewoon niet. Simpelweg onmogelijk. Ik bijt op mijn lip en richt mijn aandacht op mijn handen waar nu een blauwe gloed overheen zit. Naar de ring die ik van Dae kreeg, vlak voor hij stierf. Naar de minuscule tatoeage van drie sterren, elk een overleden geliefde. Ik dacht dat ze mijn soulmates waren, stuk voor stuk. Maar ik was de ezel die zich drie keer aan de verkeerde steen stootte en nam drie levens. Moordenaar. Dat is wat ik ben, wat ik altijd zal zijn.
Ze wisten wat ik kon doen, wat er zou gebeuren als het de verkeerde gok was. Niet van miljonair naar sloeber, maar van levend naar dood. En toch. En toch.
Irela stoot me aan. ‘Heb je het gezien?’
Ik hoef niet aan mijn beste vriendin te vragen wat ze bedoelt. Ik wéét waar ze op doelt. Dat wat me misselijk maakt, dat ervoor zorgt dat ik weg wil rennen naar de wc om mijn hele maaginhoud te dumpen. Een kneepje van haar houdt me tegen, houdt me hier. Ik hum instemmend, want ik wil die naam, zijn naam, niet op mijn lippen hebben. Hoe kunnen wij nou zielsverwanten zijn? Tenzij haat ook als een soort verwantschap telt, want dan is het logisch. Ik haat hem meer dan als een verzopen kat aankomen, omdat ik midden in een wolkbreuk zat.
Reeve Demiro.
Mijn aartsvijand.
Mijn zielsverwant.
Nee. Nee. Néé. Onmogelijk.
Iemand kucht vlakbij mijn oor. ‘Syver?’ klinkt zijn stem dan en langzaam, trager dan de traagste slak, draai ik mijn hoofd om hem aan te kijken. Zijn ogen zijn samengeknepen en het is onmogelijk om te zien wat hij denkt. ‘Ik denk dat we zielsverwanten zijn.’

Ik weet dat ik al een tijdje geen schrijfzondagen meer gedaan heb, maar hier toch weer een nieuwe 🙂 En ergens wil ik dit uitwerken tot een lang verhaal, maar ik heb al honderdduizend andere ideeën die ik ook nog wil uitwerken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: