Schrijfzondag: Alter ego’s in petticoats

Schrijfzondag: Alter ego’s in petticoats

‘Dit is het stomste idee ooit,’ siste ik tegen Lukes in het zwart gestoken rug. Hoe waren we erbij gekomen? Het was zijn schuld, dat wist ik nog wel. Hij had het geopperd en Lawrence had meteen enthousiast geknikt. Maar iedereen die Lawrence kende, wist dan ook dat hij dol op was het doen of hij iemand anders was. Als er iemand een Oscar voor Beste Acteur moest winnen, dan was het niet Brad Pitt, maar Lawrence Fisher. Alleen hij was nog niet verder gekomen dan de dramaclub op school.
En Luke deed graag rare dingen die niemand anders ooit zou durven, behalve hij. En wij, want als zijn beste vrienden wilden we niet afgaan. En daarom stonden we nu in mijn voortuin met rokken zo breed als kleine koetsjes waarmee we maar nauwelijks door de deuropening konden, omdat we zonodig als meisjes naar een verkleedfeestjes wilden gaan.
‘Loran, gaan jullie naar Suze’s feestje?’ Boven onze hoofden klonk een meisjesstem en alle drie onze hoofden gingen omhoog. Een van mijn zusjes hing uit het raam, haar mondhoeken omlaag. Ze was duidelijk niet zo onder de indruk van onze act als wij. ‘Wat voor naam hebben jullie alter ego’s? Lucy, Laurie en Lore? XXXL?’ Ze grinnikte om haar eigen grapje, maar ik was er niet zo van onder de indruk. Misschien omdat ik de grap al te vaak gehoord had om hem nog te kunnen waarderen.
Mijn zusje klakte met haar tong en ook al zag ik haar ogen niet in het donker, ik wist dat ze ermee rolde. Dat was een soort van haar handelsmerk. Toen ze ouder dan tien werd, was dat het enige dat ze nog deed.
‘Nee,’ bromde Luke langzaam, ‘we hebben pistolen onder die rokken gestoken en we gaan zo de snoepwinkel overvallen voor al het snoep dat ze hebben waar we ons dan misselijk aan eten. Wat denk je dat we gaan doen? Natuurlijk gaan we naar Suze.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: