Schrijfzondag: De laatste show

Schrijfzondag: De laatste show

Ik trek het jasje recht en laat mijn hand even naar beneden. Over het gouddraad dat zij er zo vol liefde op geborduurd heeft. Ze was een kunstenares met naald en draad. Een kunstenaar met het talent, de visie, maar niet het geluk.
Ik slik als ik daaraan denk. ‘Niet doen, Vere,’ spreek ik mezelf in gedachten toe. Hardop durf ik het niet te doen, bang dat ze me labiel zullen vinden. Labieler dan nu, tenminste. Niet dat daar veel voor nodig is, maar het gaat om het idee. Labiele Vere, kijk haar nou. Compleet van slag door alles. Compleet gestoord. Woorden die ik niet eens moet willen denken, maar die onbewust mijn hoofd binnensluipen en zich nestelen in stoffige hoekjes waar ik eerder nooit kwam, maar nu wel. Nu zijn dat de plekken waar mijn gedachten heen wandelen.
‘Vere.’ Er wordt een hand op mijn schouder gelegd en ik kijk even naar de hand voor ik me omdraai. Korte nagels. Vingers zonder ringen. Een tatoeage van het cijfer 1 op de middelvinger. Ik heb nooit gevraagd waar het getal voor staat. ‘Kom je?’ Zijn stem is zwaar en hees, alsof hij de hele nacht gefeest heeft. Langzaam draai ik me om, om recht in het gezicht van Henry te kijken. Een pluk blond haar valt voor een oog en de septum-piercing glinstert in het TL-licht hier in de hal. Geen prettige, huiselijke sfeer, maar kil en zakelijk. Henry past niet bij het beeld dat je van de naam hebt. Je verwacht een keurige jongen, Brits misschien. Henry is alles dat je niet verwacht. Eyeliner, piercings, tatoeages.
Zijn ogen schieten naar het verfrommelde papier in mijn handen en voorzichtig pakt hij het eruit. ‘Ik wil het ook wel doen. Als het te moeilijk voor je is…’ begint hij, maar ik pak mijn toespraak terug.
‘Nee,’ fluister ik. ‘Ik ben er klaar voor.’ Nog een keer laat ik mijn hand over mijn jasje glijden en dan sta ik op, marcheer ik naar het podium voor ons en beklim ik het of ik een robot ben, of ik niets meer voel. Ik kijk niet naar het overvolle auditorium, maar houd mijn blik op het witte papier gericht. ‘Welcome to the final show. Hope you’re wearing your best clothes.’ Ik citeer het stukje songtekst alsof ik het elke dag doe. En dat doe ik misschien ook wel. Opnieuw strijk ik over het gouddraad. ‘De laatste show van Reef. De kunstenares met naald en draad die de wereld een betere plek maakte. Het meisje met een bizarre crush op Harry Styles en die ervan overtuigd was dat ze op een dag met hem ging trouwen, ook al was hij jonger.’ Ik slik. ‘Reef, het meisje dat onze harten bloedend achterliet toen ze besloot dat deze wereld zonder haar kon. Toen ze besloot dat ze haar laatste optreden zou geven op het dak van de hoogste flat van de stad.’ Mijn ogen gaan naar Henry die langzaam naar voren komt, een van zijn handen om de hals van zijn geliefde gitaar. ‘Reef, deze is voor jou,’ fluister ik als mijn beste vriend de eerste akkoorden van Sign of the Times aan slaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: