Schrijfzondag: Duivels zwart

Schrijfzondag: Duivels zwart

View this post on Instagram

The angel of boy 🖤

A post shared by Jack Barakat (@jackbarakat) on

Deze foto kwam voorbij in mijn Instagramfeed van 1 van mijn favoriete bands en ik kreeg er meteen inspiratie van. 😀 Uiteraard gaat het niet over deze Jack, maar was hij slechts de inspiratie

Hij was gevallen, harder dan ooit gekund zou hebben uit zichzelf. En nu ging er een huivering door hem heen, terwijl hij daar zo lag. Naakt, weerloos, bang voor een wereld die hij niet kende. Hij had regels overtreden en dit was zijn eigen schuld. De schuld van zijn hart dat ooit zo trouw was aan alles in de hemel, aan God, maar niet langer. Op een onbewaakt moment had hij zijn hart verloren aan… hij proefde een bittere smaak op zijn tong en kwam traag, heel traag overeind. Hij had zijn hart verloren aan een sterveling. ‘Hoe dom ben je?’ grauwde hij tegen zichzelf in zijn donkere en kenmerkende stem. Waarom moest hij zonodig vallen voor dat meisje? Sophia. Haar naam was als een citroen op zijn tong. Zuur en je wordt er niet blij van. Hij werd niet blij van haar, niet langer. Hij had geweten dat het hem alles zou kosten, maar hij had zijn verraderlijke hart niet kunnen stoppen.
Sophia, Sophia, Sophia. De naam dreunde door zijn hoofd. Plagerig, als wanneer je iemand onder de tenen kietelt. Met een kreun ging hij rechtop zitten en hees zichzelf daarna omhoog. Hij stond op een weg en die was verlaten. Nog wel. Ze hadden hem in elk geval kleren nagesmeten, want naast hem lag een rommelig stapeltje kleding dat hij als zo snel als de bliksem aantrok. Alles zwart. Duivels zwart tegenover maagdelijk wit.
In de verte doemden een paar koplampen op en hij deed een stap opzij. Dat hij beroofd was van alles, wilde nog niet zeggen dat hij dood wilde. Niet nu, niet nu hij zeker in de hel terecht zou komen. Hij duimde dat hij op zou gaan in het nachtelijke landschap, dat de aanstormende auto vol tieners zat die te harde muziek aan hadden en teveel met elkaar bezig waren om hem te op te merken.
‘Wat doe je? Heb je pech?’
Zijn hart stond stil bij die stem en hij tilde zijn hoofd op om recht in een paar grijze ogen te kijken. Ogen die hem zo vertrouwd waren. Ogen die niet wisten waar ze de oorzaak van geweest waren. Sophia. Dit was expres en geen foutje, hij had het te vaak gezien.
‘Ja,’ mompelde hij, terwijl zich een plannetje in zijn hoofd vormde.
‘Stap maar in. Jor, schuif eens op!’ Dat laatste snauwde ze naar iemand op de achterbank. ‘We hebben plek genoeg achterin als Jor op schuift.’
Zij wist van niets. Niets wat ze gedaan had. Maar hij zou zorgen dat ze voelde wat hij voelde. ‘Bedankt. Ik ben Jack trouwens.’ Hij tilde zijn hoofd op toen hij de klink beetpakte en glimlachte naar haar. Haar lach was breed toen ze teruglachte.
‘Sophia.’
Hij zou haar hart in stukjes breken. Letterlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: