Schrijfzondag: Het piratenschip

Schrijfzondag: Het piratenschip

Vergeef me de titel van deze post, ik wist echt niets.

3. The Vessel: Write about a ship or other vehicle that can take you somewhere different from where you are now.

Ze wilde springen, zo de diepte in. Springen tussen de woeste golven die allemaal een stukje van haar zouden willen. Maar ze deed het niet. In plaats daarvan opende ze haar handpalmen en liet langzaam maar zeker elk stukje gelukszand – maar eigenlijk gewoon gouden glitters – tussen haar vingers doorglippen. Even, heel even, dwarrelde het om haar heen, leek het haar te laten verdwijnen en toen met een keer knipperen was zij terug en het zand verdwenen. Was het zand waar zij niet meer was.
Want zij was een meisje dat niet aan laffe verdwijningspogingen deed. Zij was Lya Sanderson, een meisje gemaakt van gouddraad en staal. Een meisje met huid, haar en tanden zo scherp als het zwaard dat op haar rug hing.
Zij was Lya, het meisje uit elke profetie, uit alle verhalen. De prinses die ontsnapte uit het paleis en nooit terugkwam.  
‘Kapitein?’ Er werd een hand op haar schouder gelegd en ze draaide haar hoofd om, net op tijd om te zien dat Robin, een van de matrozen, – en de jongen die ‘s nachts haar bed warm hield, maar overdag een spelletje speelde voor de rest – naast haar stond. ‘Alles in orde?’ Zijn groene ogen rustten op haar en ze had geen idee wat hij dacht. 
Lya vistte een hele brede grijns op uit haar schoenen en knikte. ‘Het gaat prima met me. Dank je, Robin.’ Ze trok haar rode jas – die met de dubbele rij gouden knopen – steviger om zich heen, terwijl de zeewind eraan rukte. De zeewind speelde ermee als een hebberig kind die een speeltje zit dat het wil hebben. Maar ze was niet van plan om toe te geven. 
Overdag was zij zijn meerdere, ‘s nachts was hij haar de baas. En dat vond ze helemaal niet erg, geen enkele nacht en niet een morgen.
Hij kneep in haar schouder en liet zijn ogen naar het lege reageerbuisje in haar hand gaan. ‘Je gelukszand.’
‘Het is niet erg, ik koop nieuwe,’ verzekerde ze hem. ‘Ik moet toch ergens geluk mee afdwingen – of niet dan? We moeten heelhuids aankomen.’ 
Robins gezicht werd even een hard masker toen hij naar haar keek. ‘Lya,’ begon hij, een trilling in zijn stem.
‘Kapitein,’ verbeterde ze hem met een scherpe klank in haar stem. 
Hij schudde zijn hoofd en verstrengelde zijn vingers met die van haar. Het was maar even, maar ze trok vrijwel meteen haar hand weer los. 
‘Niet doen, Lya.’ 
Met een ruk draaide ze haar hoofd naar hem toe. ‘Ik wil dat je me in het openbaar kapitein noemt.’ Het was alleen maar een schijnveiligheid, want iedereen wist het.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: