Schrijfzondag: Kille Wolken

Schrijfzondag: Kille Wolken

Some people are a lot like clouds, you know
(Clouds, you know, clouds, you know)
‘Cause life’s so much brighter when they go
Bring Me The Horizon – Medicine

Ik had haar door. Vanaf het allereerste moment dat ze de tweede klas rondkeek en haar ogen over iedereen heen liet glijden. Ze betoverde de jongens met haar brede lach en, laten we eerlijk zijn, de D-cup die haar schoolblouse vulde. De meeste meisjes hadden nauwelijks borsten, dus de jongens hadden niet zoveel om naar te kijken. Nine gaf ze dat wel en dat wist ze precies. Haar rokje was iets korter, net op de grens van fatsoenlijk en ‘hier gaat meneer Williams van flippen’ dan die van de rest.

De meisjes betoverde ze met haar blonde haren, met haar ‘je bent zo leuk en zo lief!’ en met haar cadeautjes. Mij niet, maar ik speelde het spelletje mee. Ik wist namelijk dondersgoed dat je iemand als Nine te vriend moet houden, omdat ze anders een vijand wordt en je leven tot een hel maakt. Maar ik wist ook dat je haar niet teveel moest geven, omdat ze dat tegen je zou gebruiken.

En ik zag het haar doen. Kil, genadeloos. Weg was het vergulde lachje en daar was het secreet dat ik al die eerste dag zag. De rest niet uiteraard, die zagen nog steeds alleen maar het aardige meisje. Misschien omdat ze het heel stiekem deed, zodat niemand het door had. Maar ze wist dat ik haar doorhad. Elke keer wanneer ze haar kille grijze ogen op me richtte en een mondhoek optrok, wist ze het.

En ik wist dat ze het wist, maar het maakte me niet uit. Ik was de enige die ze niet onder de duim kon krijgen, die niet in haar leugens en verraad trapte. Waarschijnlijk was dat het moment dat ze besloot dat er iets drastisch moest gebeuren om me van gedachten te laten veranderen. Iets dat niet terug te draaien was.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: