Schrijfzondag: De stilte in je ogen

Schrijfzondag: De stilte in je ogen

Het is de stilte op je huid, de stilte in je ogen die ik nooit kan verklaren en die je me niet uit kunt leggen. Je mond die beweegt, maar ik hoor, hoor, hoor je niet. Geen geluid dat zich ontworsteld aan de greep van de tijd of de kille klauwen van Moeder Natuur die me niets dan slechts wenst.
Die niets dan stilte aan me geeft, want ik ben het geluid niet waard.
Geen druppel van dat waar ik zo naar verlang ben ik waard, volgens haar. Ik ben gedoemd om in die stille wereld te blijven leven met niets meer dan monden zonder geluid, een radio die speelt, maar in mijn hoofd zwijgt en ik die alleen maar kan praten door mijn handen te bewegen.
Stilte.
Het is de zware deken die op mijn schouders drukt en me langzaam steeds verder naar beneden duwt tot ik verdwijn, niet meer besta. Tot ik verdwenen ben in de stilte van mijn wereld.

Geen idee waar het vandaan kwam of wat ik ermee moet, maar ergens vind ik het wel wat hebben. Dus vandaar dat ik het toch maar hier plaats. En vooral ook omdat Schrijfzondag mijn plekje om te experimenteren is, daar waar ik juist dit soort dingen kan plaatsen. Soms heb ik weleens een idee om een boek te schrijven in die stijl hierboven, maar ik denk dat ik het heel lastig zou vinden. Een kort stukje is niet erg, maar een hele roman wordt erg geforceerd. Denk trouwens ook niet dat het aan zou slaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: