Schrijfzondag: tranen

Schrijfzondag: tranen

Het waren niet de tranen die iedereen vergoot en de kerk in een zoute, woeste zee veranderde. Het was niet het meisje in het geel, stralend als de zon, die een roos neerlegde bij de kist.

Ze was te jong om welk verlies dan ook te kennen, maar ze kende het wel. Het zou in haar systeem blijven zitten tot aan de dag dat ze zelf haar laatste adem uit zou blazen.

Ze zou erom huilen en het soms moeilijk ermee hebben, maar het verdriet zou slijten. Een heel klein beetje dan, want het gemis wordt niet echt minder, wat iedereen ook beweert.

Wat er nooit anders zou worden, wat nooit zou slijten, waren de tranen. De zilte druppels van verdriet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: