Schrijfzondag: Vertrouwen

Schrijfzondag: Vertrouwen

Met een zachte kreun land ik op mijn billen en ik denk dat het meevalt. Waarom zou het niet meevallen? Het is niet de eerste keer dat het gebeurt en normaal valt het mee. Dat is voordat de messcherpe pijn door mijn been snijdt.
‘Au!’ Kreun ik, grijpend naar mijn been. Holy fuck, wat gebeurde er net?
De jongen naast me rolt even met zijn ogen voor hij mijn een arm aanbied. ‘Kom, leun maar op mij.’
Ik doe het, zonder gemopper.
‘Ik ben Morris by the way.’
‘Lune.’ Ik grijns breed naar hem. ‘En nee, niet Luna, maar met een E.’ Even zie ik de krullenbol van mijn vriend Pim voor me. Ik ben zo blij dat hij niet van het jaloerse soort is, want een andere jongen had dit echt niet leuk gevonden. Maar Pim is een van de meest gemakkelijke jongens die ik ken en die zal echt niet moeilijk doen over dit.
‘De betekenis is hetzelfde, toch? Maan?’ Hij houdt zijn hoofd schuin en ik knik.
Mijn naam betekent eigenlijk in elke taal hetzelfde, hoe je het ook schrijft. ‘Het is Frans. Mijn ouders vonden Luna te gewoon en Maan stom. En Frans klinkt toch wat sjieker, dus dat vonden ze een goed idee.’ Ik weet niet of ik het met ze eens ben. Ik vind mijn naam mooi, maar het wordt zo vaak verkeerd geschreven. Ik kan zo vaak uitleggen hoe je het nou precies schrijft.
‘Laten we je maar naar de EHBO brengen, dan ben je straks vast weer zo goed als nieuw.’ Hij grijnst naar me. ‘Vertrouw mij maar.’
Moet ik een vreemde jongen vertrouwen op zijn blauwe ogen of is het de allerdomste zet ooit? Mijn hoofd vindt wat anders en voor ik het door heb, heb ik al geknikt alsof hij de waarheid in pacht heeft. ‘Hopelijk.’
‘Jawel. Echt.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: