Schrijfzondag: Verwoesting

Schrijfzondag: Verwoesting

Metalen stukken vliegen door de ramen, terwijl dunne zilveren lijnen de lucht buiten in kleine stukjes blauw knippen. Ik knipper met mijn ogen en als ik opnieuw kijk, is de lucht een vlakke, blauwe oppervlakte boven onze hoofden. Mijn blik gaat naar het raam dat nu weer onberispelijk in de sponningen hangt alsof er niets gebeurd is. Hoe lang het is, weet ik niet. Eén tel. Misschien twee momenten, maar het zijn er teveel. Dat weet ik op het moment dat een paar kille vingers zich om mijn keel wurmen, als dunne slangen.
‘Je hebt niets gezien.’
Mijn hart bonkt te luid in mijn oren om nog geluid te kunnen onderscheiden. Het ene geluid is precies even hard als al het andere en er is niemand die er bovenuit kan komen.
‘Ik meen het.’ De vingers knijpen harder, begraven zich in de huid. Er ontsnapt me een gekweld kreetje, ook al weet ik dat ik rustig moet blijven. Hoe rustiger je blijft, hoe minder snel je breekt.
‘Ik meen het,’ raspt de stem.
Ik kan niet achterhalen of het een jongen of een meisje is, zo luid pompt het bloed rond en zo snel slaat mijn hart. ‘Ik… zeg… niets,’ hijg ik. Elk woord komt er moeizamer uit dan zijn voorganger.
‘Tegen niemand.’
‘Tegen niemand,’ herhaal ik gedwee. ‘Ik heb niets gezien. Geen… glas, geen… metaal.’
‘Mooi. Kan ik je vertrouwen?’
‘Ja.’ Ik wurm niet om aan de greep te ontkomen, want ook dat is iets dat me verzwakte. Zwakte kan je dood worden.
De handen laten me los en dan draai ik me om, klaar om in de aanval te gaan. Maar ik laat mijn armen zakken als ik zie wie het is. Matte. O, God. Ik hap raspend naar adem. ‘Wat heb je gedaan?’
Zijn hoofd zakt. ‘De wereld verwoest met mijn magie. Ik kon me niet inhouden.’

Prompt komt van Martha.net

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: