Schrijfzondag: Wild

Schrijfzondag: Wild

Het prompt is dit keer het plaatje: de schoenen inspireerden me om wat te schrijven waar schoenen min of meer een rolletje in spelen. De bedoeling was dat die rol wat groter zou zijn, maar ach. Dit kwam eruit 🙂

Ze lachte, een hoog en geluid dat bijna zeer deed aan mijn oren. Met haar voeten danste ze in de modder, bij elke beweging iets meer modder op mijn broek spetterend. Een paar keer probeerde ik haar armen beet te pakken, maar het had geen zin. Het was of ze ongrijpbaar was voor mij, voor de wind. Of ze vuilafstotend was en niets aan haar kon blijven plakken, nog geen pol.
Ik beet op mijn lip en staarde naar mijn schoenen. Dat Thijme ongrijpbaar was, had ik altijd al vermoed, maar nooit zeker geweten. Zij en ik, we bewogen ons nu niet in dezelfde sociale kringen en ik kon alleen van een afstandje naar haar kijken. Wat nu ook deed, terwijl ze in het midden van haar groepje vrienden danste. De enige keer dat ik zo dichtbij geweest was, was toen haar beste vriendin Camille me gevraagd had of ik met haar samen wilde werken. Dat het alleen maar om mijn hersenen en mijn IQ was, had ik meteen beseft. Het was niet dat Camille om een andere reden zich in de buurt zou wagen. Ik was te min voor haar en voor haar hele groepje. Voor Thijme, voor Camille en de rest. Misschien niet voor Poppy, maar voor de rest zeker. Alleen ik was er zeker van dat Poppy hetero was en dus nooit op mij zou vallen.
En nu was ik hier, op het festival waar ik nooit heen zou zijn gegaan als ik niet geweten had dat zij gingen. Het was absurd, belachelijk om voor een meisje dat me niet zag staan, een kaartje te kopen, maar ik had het gedaan en schaamde me kapot. Ik zou het nooit aan iemand toegeven wat ik gedaan had, want ze zouden lachen. Ik lachte zelf al om deze stomme kalverliefde, maar ik kon er gewoon niets aandoen. Ik had niet willen gaan, tot een uur voor het festival getwijfeld. En nu was ik hier.
Ik nam een slokje van mijn biertje en staarde naar de modder onder mijn voeten.
‘Hoi! Ik wist niet dat jij ook ging, Suzia.’
Mijn hoofd schoot zo snel omhoog dat ik bijna een nekhernia opliep door de beweging. Thijme stond voor me, glinsterende ogen en dansende haren. Ze was net het meisje met de glanzende haren uit de shampoo-reclame. ‘H-hoi,’ stamelde ik, over de letters struikelend en mezelf vervloekend. Op deze manier maakte ik mezelf niet bepaald aantrekkelijker voor een meisje waarvan ik niet eens wist of ze ooit op mij zou vallen.
‘Ben je alleen?’ Ze greep naar mijn arm en trok nogal hard aan de stof van mijn shirt dat ik het hoorde kraken. ‘Kom bij ons. We hebben ruimte.’
Even was ik niet in staat om iets te doen, liet ik me meetrekken door het blonde meisje met de grasgroene ogen die zo hypnotiserend waren. ‘Wat doe je?’ siste een stemmetje en toen ik knipperde, was de betovering verbroken. Ik kuchte. ‘Ik moet nog even,’ ik deed mijn best om niet te blozen en maakte haar lange vingers los van mijn kleding, ‘naar het toilet. Ik zie jullie zo wel.’
Ik ging niet terug naar het groepje, maar in plaats daarvan stapte ik de straat buiten het terrein op en scheurde mijn toegangskaartje in hele kleine snippers die ik door de wind mee liet voeren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: