Schrijven: Angst verlamt

Schrijven: Angst verlamt

Het leven is geen kant-en-klaar-concept dat je in een doosje – met zeer feestelijke strik voor de gelegenheid – krijgt bij je geboorte. Was het maar zo gemakkelijk. Het is een beetje als leren lopen: je valt tien keer op je smoel na een stap, maar de elfde keer loop je ineens vijf stappen. Alleen lopen leer je vanzelf en daar wordt je een meester in (meestal dan). In het leven misschien wat minder.
Kun je echt zeggen dat je afgestudeerd bent in het leven op je sterfbed? Dat je dan Bachelor of Life Arts bent of zoiets.

Lijstjes

In elk geval wil ik het helemaal niet over leven hebben, maar over zelf uitgeven. Op het moment ben ik druk bezig met het maken van tienduizend lijstjes voor alle dingen die ik niet moet vergeten. Ik vraag tips aan mensen die het al gedaan hebben en heb destijds gekeken hoe Mariëlle en Sanne dit deden bijvoorbeeld. Allebei op een heel andere manier en waarvan er niet een de beste is.

‘O, dat duurt nog zolang’
Toen ik naar deze twee keek, dacht ik: o, dat duurt nog zolang, daar hoef ik me nog lang niet druk om te maken, want ik doe het pas in 2018. En slik: het ís ineens 2018. Begin februari zelfs al en dat betekent dat het voor mij nu ook voor de deur staat. Ineens duurt het niet meer lang.

Bang
En ik begin bang te worden. Wil terugkrabbelen en roepen dat alles een grapje was, terwijl ik haastig een nieuw ‘vooral niet vergeten’ punt op de lijst krabbel. Hoe meer er gedaan wordt, hoe banger ik ben om fouten te maken.

Ik ben bang om cruciale dingen te vergeten waardoor ik inkomsten misloop. Bang om dingen te vergeten waarbij ik vantevoren zoiets had van: dat vergeet ik echt niet. Maar als ik me laat leiden door mijn angst, weet ik een ding: dan is al het werk, alle tijd, alle hints die ik al heb laten vallen, voor niets geweest. Zelfs als ik twee sterrenrecensies krijg (nog zo’n angst), dan heb ik het wel gedaan.

Bibberen van angst
Maar toch: ik zit te bibberen op mijn stoel en ik hoop dat ik alsje, alsje, alsjeblieft al het cruciale op mijn lijst af kan strepen. En dat ik geen twee sterrenrecensies krijg natuurlijk, dat ook. Nog zoiets engs; verwachtingen.

Ik snap wel dat angst kan verlammen. Maar als ik ooit iets wil bereiken, zal ik risico’s moeten nemen. Hoe eng het ook is.

Hopelijk ben ik achteraf blij met wat ik gedaan heb en ben ik dat ene vergeten ding op de lijst allang vergeten als het een bestseller wordt van wereldformaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: