Schrijven: Hoe ik omga met afwijzingen

Schrijven: Hoe ik omga met afwijzingen

‘Het leven is een kwestie van vallen en opstaan,’ zegt men weleens en ik denk dat dat een goede poging is om het leven samen te vatten. Als schrijver (en blogger) krijg je ook te maken met afwijzingen. Bijvoorbeeld als je heel graag meedoet met een blogtour, maar niet gevraagd wordt of dat er teveel andere bloggers meedoen. En wat denk je van meedoen aan een schrijfwedstrijd, maar niet de shortlist halen?

Een deuk in je zelfvertrouwen

Dat overkwam mij de laatste twee keer toen ik meedeed aan een schrijfwedstrijd. De ene keer baalde ik echt en snapte ik er niets van. Waarom vinden ze mijn verhaal niet goed genoeg? De tweede keer had ik een stuk minder verwachtingen en haalde ik alleen mijn schouders op. Tuurlijk was ik wel een beetje teleurgesteld, maar net zoveel als een mespuntje zout.

Misschien omdat het verhaal van de eerste schrijfwedstrijd me veel dichter aan het hart ligt dan het tweede. De eerste is die waar ik mijn ziel en zaligheid in gestopt heb en die tweede was altijd al eentje voor ‘tussendoor’.

Niet dat ik het leuk vind, want afwijzing is gewoon niet leuk. Voor niemand. En het zorgt echt wel voor een flinke deuk in mijn ego, maar geldt dat niet voor iedereen bij zoiets? Stiekem hoop je toch dat jij mag debuteren bij die uitgeverij, dat je glansrijk de schrijfwedstrijd wint. Ik wel in elk geval.

Niet het einde van de wereld

Mijn wisselende houding komt misschien ook wel omdat ik bij schrijfwedstrijd één uitgegeven worden door een reguliere uitgever als ultiem doel zag. Bij de tweede had ik een heel andere houding. Meer een ‘als zij hem niet willen, geef ik hem zelf uit’ houding. Tussen een en twee zitten ook wel wat jaren en in de tussentijd ben ik heel anders naar de uitgeverswereld gaan kijken. Dat uitgegeven worden bij een reguliere uitgeverij ook lang niet altijd zaligmakend is, dat er veel meer mogelijkheden zijn en dat het niet het einde van de wereld is.

Bij dit soort dingen hou ik graag J.K. Rowling voor ogen. Zij is een aantal keer met Harry Potter afgewezen (oké, dit weet bijna iedereen) en kijk waar ze nu is. Als Rowling na de eerste afwijzing gedacht had: ‘Oké, laat maar’ dan hadden wij nooit haar boeken leren kennen.

Gelukkig kun je zelf tegenwoordig ook prima uitgeven en heb je dus eigenlijk niet eens meer een uitgever nodig, al is dat natuurlijk wel handig.

Persoonlijk of toch niet?

Het vervelende aan een afwijzing is dat ik het heel snel op mezelf betrek. Vrijwel meteen denk ik: O, dat zal wel aan mij liggen, ik zal wel gewoon niet goed schrijven. Maar misschien is het wel gewoon niet wat ze zoeken bij een schrijfwedstrijd, want dat kan. Misschien vonden ze mijn verhaal wel heel grappig, maar zijn ze toch meer op zoek naar een episch fantasyverhaal. En tsja, dat is mijn contemporary verhaal inderdaad niet.

Wat ik mezelf tegenwoordig voor hou is het volgende rijtje:

  • Relativeer en bedenk je dat je nu je eindstation niet bereikt heb, maar dat dat ongetwijfeld nog gaat gebeuren en dat het geen punt aan je verhaal hoeft te zijn, maar een puntkomma.
  • Laat het los en zing ondertussen heel zachtjes ‘Let it go‘ van Elsa uit Frozen.
  • Betrek het niet op jezelf, want het is niet op jou persoonlijk.
  • Laat het even bezinken, want soms snap je later ineens waarom het een nee werd.
  • Zet door en neem J.K. Rowling als voorbeeld als je het even niet meer ziet zitten

Niet dat het makkelijk is, want dat vind ik het ook echt niet. Ik ben een mens en ik baal van afwijzingen. Maar ik slik even voor ik doorga. En het betreffende verhaal? Die ga ik gewoon lekker in eigen beheer uitgeven en dan wordt het een knaller van een hit natuurlijk, dat snappen jullie ook.*

*neem dit vooral niet te serieus.

3 gedachten over “Schrijven: Hoe ik omga met afwijzingen

  1. Heb je al de schrijfschool Sciptplus overwogen? Soms gaat het niet om je verhaal dat je een afwijzing krijgt maar om het technische en is het gewoon een kwestie van weten hoe je het wel moet neerschrijven.

  2. Echt een heel mooi artikel en een goede houding. Ik vind het tegenwoordig gemakkelijker om met afwijzing om te gaan als vroeger. Voor mij betekent een afwijzing namelijk ook dag ik het heb geprobeerd. Vroeger was de angst voor afwijzing zo groot dat ik het vaak niet eens probeerde. Maar tegenwoordig hanteer ik een ‘niet geschoten is altijd mis’ houding en afwijzingen als een soort badge of honor want… hey, ik heb het in ieder geval geprobeerd

  3. Afwijzingen kunnen, net als kritiek, heel goed ontnuchterend werken en jou je verhaal van een andere kant laten bekijken en ik denk dat dat heel belangrijk en waardevol kan zijn – mits je ervoor openstaat, natuurlijk. Alle punten die je noemt zijn daar ook heel belangrijk in, want je moet er niet heel negatief van worden, maar het kan je wel echt helpen om meer inzicht te krijgen in de kwaliteit van een verhaal. Ik doe trouwens nooit mee aan schrijfwedstrijden, omdat ik nog niet zo ver ben dat ik al echt gepubliceerd wil worden haha.
    Vivian onlangs geplaatst…Get writing | 10 key elements van romanprepMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: