Seksscenes schrijven en of awkward is (echt wel)

Seksscenes schrijven en of awkward is (echt wel)

Het begint al op de middelbare school. Klasgenoten die giebelen als meneer Janssen van Biologie een komkommer pakt en voordoet hoe je er een condoom over af rolt. Gegarandeerd hilariteit in een groep vol pubers. En wat dacht je van ouders die hun zoon en dochters moeten vertellen over wat bijtjes en bloemetjes met elkaar te maken hebben.

Niet in elk genre zullen de blote tetten je om de oren vliegen.

En toch hoort het er allemaal bij. Seks. En dat betekent dat het dus ook in een boek voor kan komen. Natuurlijk is de seks in het ene boek van een heel ander kaliber. Niet ieder personage vindt het fijn om te worden vastgebonden en niet in elk genre zullen de blote tetten (da’s Vlaams trouwens. Heb ik geleerd van mijn redacteur) je om de oren vliegen.

In Vijftig tinten grijs is seks het grootste onderdeel van het verhaal, terwijl er in Een weeffout in onze sterren een stuk minder aandacht aan geschonken wordt. Het komt voor, maar met minder details en niemand die Ana vastbindt.

Of het awkward is om te schrijven

JA. Dat kan alleen maar met hoofdletters. Ik weet nog precies in welk verhaal dat was. Iets met een kostschool, straf en de bezemkast. En om het mezelf extra makkelijk te maken koos ik om het te beschrijven vanuit een jongen. Ik heb een hoop zitten giechelen om mezelf om het zo vreemd was om te schrijven. Zo absurd bijna. Het is zo ongemakkelijk dat je maar gaat lachen. Nu niet meer zo vaak, maar af en toe nog steeds.

Goed idee, echt, om vanuit het andere geslacht te schrijven. Vooral als je je eigen kennis alleen maar kunt halen uit onrealistische films en boeken. Niemand heeft het ooit gelezen en dat houden we zo.

Het verhaal hoop ik overigens ooit nog wel te publiceren, maar wellicht in een aangepaste, opgepoetste versie – en inmiddels weet ik wel waar ik over praat. Deels dan, want ik weet nog altijd niet exact hoe het voelt voor een man.

Vunzige gedachten en de buurvrouw

Ik vond Ongetemd publiceren eng. Ik vond Verwilderd publiceren nog veel enger. Natuurlijk omdat mensen er dan een mening over kunnen vormen, maar vooral ook om de seksscenes. Juist om de seks tussen de personages. Je kunt jezelf er best vanaf maken, maar dat wil ik niet.

Voor mijn gevoel past ‘Hij trok zijn broek naar beneden en grijnsde naar me … ik werd wakker van een onbekende warmte’ niet in het New Adult- en romantische genre. Je personages hoeven heus niet de meest kinky dingen te doen, maar niets beschrijven vind ik altijd een afknapper.

Het is raar als iemand die je kent jouw seksscene leest.

En dan is het bij vreemden raar dat ze jouw versie van seks lezen – voor de betreffende personages -, maar het is nog gekker als iemand die je kent dat doet. Zoals je ouders. Of je collega. Of de buurvrouw.

Like OMG, dan weten ze meteen wat voor vunzige dingen ik allemaal gedaan heb of zou willen doen of die er gewoon in mijn hoofd zitten. Zo awkward! Maar dan ook echt. Soms vind ik het echt niet erg dat mijn moeder tot dusver Ongetemd nog niet gelezen heeft.

‘Hij haalt zijn aubergine uit zijn broek’

En dan zijn er nog bepaalde … lichaamsdelen die je een naam moet geven. Je kunt ze natuurlijk noemen zoals ze biologisch heten, maar voor mij voelt dat vaak ontzettend raar. Niet dat het beter is om te schrijven: Hij haalt zijn aubergine uit zijn broek.

Maar wat zeg je dan? Omzeil je het? Ik ben meestal die lafaard die er zoveel mogelijk omheen lult (hehe), want ik vind bijvoorbeeld niets voor het mannelijk geslachtsdeel mooi. Overigens doe ik dit bij vrouwelijke personages net zo. Op het gebied van seksscones is Nederlands gewoon niet toereikend genoeg.

Realistische bed-acties

Ik doe altijd mijn best om het zo realistisch mogelijk te maken. Dus niet met rozenblaadjes op het bed en kaarsjes die niet omvallen, maar over bloedneuzen omdat je partner je per ongeluk een rechtse geeft en over ontmaagdingen die zeer doen.

Juiste omstandigheden

Voor mij hangt veel van timing af. Dit soort scenes voelen toch altijd een beetje dirty en dus schrijf ik ze het liefste ‘s avonds in het donker, terwijl ik naar Pillowtalk – of iets van Lana del Rey – op repeat luister en een kop thee binnen handbereik heb. In de ochtend kan ik dit soort scenes echt niet schrijven.

Eerst ook nooit zonder gniffelen in het openbaar (‘Je moest eens weten wat ik nu schrijf!’), maar dat wordt minder. Wel zet ik nog altijd mijn lettertype dan op grootte ‘dit kun je niet meelezen zonder verrekijker’ en dat valt op.

Misschien word ik volwassen en kan ik ooit tienduizend synoniemen oplepelen voor billen zonder alles raar en stom te vinden klinken.

Mocht je nu denken: goh, wat ORIGINEEL, Liz, dan moet ik je helaas teleurstellen. De inspiratie vond ik namelijk op Kladblog. Maar ik vond het wel leuk om mijn eigen visie en ervaringen te delen op dit gebied. Om er een sausje ‘heel veel van Liz en een beetje van Kladblog’ overheen te gooien. Wordt het smeuïg van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: